» print

arthur’s filmblik | printversie | super size me

SUPER SIZE ME



Anders dan sommige mensen beweren is nog nooit iemand dik geworden van de lucht. Het is echt een kwestie van teveel eten en te weinig bewegen. Want geloof het of niet: wie vanaf nu elke dag een suikerklontje extra eet is over een jaar bijna een kilo zwaarder.

Kun je nagaan wat er gebeurde met filmmaker Morgan Spurlock, toen hij van de ene op de andere dag overschakelde op een fastfood-dieet van McDonald’s. Begeleid door medici at hij een maand lang ’s ochtends, ’s middags en ’s avonds bij de hamburgergigant. En daarbij nam hij geen kleine porties – nee, altijd de supersize-menu’s.

In zijn flitsende documentaire SUPER SIZE ME doet Spurlock nauwgezet verslag van deze bizarre actie. We zien ook de desastreuze gevolgen: de regisseur kwam in korte tijd 12 kilo aan en werd een fysiek wrak. Schokkend? Jazeker. Maar tegelijkertijd erg geestig, want Spurlock weet zijn verhaal smakelijk en vermakelijk te brengen. Hij lardeert het bovendien met allerlei feiten die ons meer vertellen over de macht van de voedselindustrie en de leefstijl van Amerikanen.

Daardoor is SUPER SIZE ME niet alleen een aanklacht tegen McDonald’s, maar veeleer tegen de westerse maatschappij waar consumentisme hoogtij viert. Spurlock legt die boodschap er dik bovenop en toont zich een evenknie van Michael Moore, de grondlegger van de snelgemonteerde dramdocu. Al verwijten sommige critici de regisseur een light-variant van Moore te zijn, omdat hij geen échte conclusies trekt in zijn film. Op één na dan: don’t do this at home!

Morgan Spurlock | 2004

» print