» print

arthur’s filmblik | printversie | code 46

CODE 46



Het had maar een haar gescheeld of CODE 46 van de Britse alleskunner Michael Winterbottom (IN THIS WORLD, 24 HOUR PARTY PEOPLE) was nooit in ons land te zien geweest. Nadat de film begin 2004 met veel succes in première ging op het Rotterdams Filmfestival was er namelijk geen enkele distributeur die hem durfde uit te brengen. Onbegrijpelijk, want de film stak met kop en schouders uit boven veel andere producties die wél in distributie kwamen. Dankzij een kleine distributeur bereikte de film na anderhalf jaar gelukkig alsnog Nederland.

In eerste instantie lijkt CODE 46 misschien eerder een film die je in een megabios verwacht: het verhaal speelt in een Big Brother-maatschappij, waarin mensen gekloond zijn en waarin van hogerhand wordt bepaald wie met wie een relatie mag hebben en wie tot de upper- en de lowerclass behoort. In deze toekomstige wereld worden William (Oscarwinnaar Tim Robbins) en Maria (Samantha Morton) verliefd op elkaar, maar omdat ze genetisch teveel op elkaar lijken druist hun relatie in tegen alle codes. Als ze toch voor elkaar kiezen heeft dat dramatische gevolgen.

Wat maakt CODE 46 nu zo uitzonderlijk? Om dat te begrijpen moet je de film eigenlijk zélf ondergaan. Maar laten we toch een poging wagen: het knappe is dat Winterbottom zonder ongeloofwaardige snufjes of trucages een ontluisterend toekomstbeeld weet te schetsen, waarbij hij dankbaar gebruik maakt van de futuristische architectuur van het huidige Shanghai en Dubai. CODE 46 is hypnotiserend mooi gefilmd en wordt ondersteund door een dromerige soundtrack (met onder andere Coldplay en David Holmes) die zich vastnagelt in je hoofd. En voor wie niet van genrefilms houdt: CODE 46 is feitelijk geen science-fiction, maar een volwassen film die door hart en ziel snijdt.

Michael Winterbottom | 2003

» print