robert altman


Na zijn dood afgelopen november werd regisseur Robert Altman op één voetstuk geplaatst met illustere collega’s als Federico Fellini en Orson Welles. Zijn prijzenkast weerspiegelt die faam niet, al ontving hij begin 2006 een ere-Oscar voor zijn oeuvre. Maar de belangrijkste prijs had hij toen al lang binnen: Altman geldt als de grondlegger van de mozaïekfilm.

Zes keer was scheepsrecht voor Robert Altman. Na gesneefde Oscar-nominaties voor M*A*S*H (1971), NASHVILLE (1975), THE PLAYER (1992), SHORT CUTS (1993) en GOSFORD PARK (2002) kon hij het felbegeerde beeldje begin vorig jaar eindelijk zelf omhoog houden. En dat niet voor één film, maar voor alle films die hij had gemaakt. Helaas kon de regisseur er niet bijster lang van genieten: eind november overleed Altman op 81-jarige leeftijd.

De grand old man van de Amerikaanse cinema is dus niet meer, maar Altman’s filmerfenis gelukkig nog wel. In de eerste plaats zijn zwanenzang A PRAIRIE HOME COMPANION, die pas na zijn dood in Nederland uitkwam. Zijn erfenis strekt echter veel verder, want bekroonde films als CRASH van Paul Haggis of MAGNOLIA van Paul Thomas Anderson zouden er nooit geweest zijn zonder Altman. Bij hem haalden deze regisseurs de mosterd voor hun mozaïekfilms: speelfilms waarin verschillende verhaallijnen met verschillende personages door elkaar geweven worden.

Die aanpak beproefde Altman begin jaren zeventig voor het eerst in zijn grote doorbraak, de oorlogsfilm M*A*S*H – niet te verwarren met de gelijknamige komische TV-serie, waar Altman juist helemaal niets van moest hebben. M*A*S*H zou zijn grootste commerciële succes worden. Pas twintig jaar later had hij zijn techniek geperfectioneerd in SHORT CUTS, een briljante kaleidoscopische film die hij baseerde op een reeks korte verhalen van de Amerikaanse schrijver Raymond Carver. Sindsdien maakte Altman serieus school onder zijn collega’s. Al was hij niet echt geliefd bij hen. Zeker niet in Hollywood, dat hij begin jaren negentig te kakken zette in zijn bijtende satire THE PLAYER.

Overigens veranderde lang niet alles wat Altman aanraakte in goud; hij heeft als regisseur verschillende flops op zijn naam staan. De mode-satire PRÊT-À-PORTER was volgens critici de pijnlijkste, al zag hij dat zelf heel anders. Zijn roerige privé-leven was daar zeker debet aan. ‘I don’t drink while I’m working, but I work a lot while I’m drinking’, sprak hij ooit veelbetekenend. Het gevolg: een carrière vol toppen en dalen, waarbij volgens The Guardian tegenslagen hem leken te stimuleren en successen hem juist tegenwerkten.

Verenigde Staten | 1925 | IMDB | printversie


 

nieuwste reviews




Arthur’s Filmblik bevat uitgebreide recensies en korte beschrijvingen van filmhuisfilms.
Alle artikelen zijn geschreven voor de Goudsche Courant of voor het programmaboekje en de website van Filmhuis Gouda.

TV-tips van cinema.nl


vandaag: