lars von trier


Een ongrijpbaar genie

De eigengereide Deense regisseur Lars von Trier is op zijn zachtst gezegd nogal omstreden, maar tegelijkertijd uniek. Dat geldt evenzeer voor zijn films: de een dweept ermee, de ander vindt het een verschrikking. Een kwestie van smaak? Jazeker, al maakt de ongrijpbare regisseur het zelfs zijn fans lang niet altijd makkelijk.

Bij het grote filmhuispubliek breekt Von Trier in 1996 door met de ultieme tranentrekker BREAKING THE WAVES, waarin actrice Emily Watson en het rauwe Schotse kustlandschap de hoofdrol spelen. Al vijf jaar eerder draait in Nederland zijn échte doorbraak: de zeer gestileerde film EUROPA, waarin we het wel en wee meemaken van een Duits spoorwegimperium vlak na de Tweede Wereldoorlog. Zijn genialiteit bewijst de Deen in 1994 met THE KINGDOM, een even bizarre als briljante TV-serie waarin hij soap, thriller, komedie en maatschappijkritiek mixt met het bovennatuurlijke. Een onwaarschijnlijke combinatie, maar het resultaat kan wedijveren met het beroemde TWIN PEAKS van David Lynch.

De met digitale handheld-camera’s geschoten serie vormt de opmaat naar Dogma95, een filmmanifest waarmee Von Trier in 1995 samen met enkele Scandinavische collega’s de filmwereld op zijn kop zet. Volgens Dogma95 moeten regisseurs voortaan streven naar soberheid en echtheid: een film mag alleen nog maar zonder kunstmatig licht of geluid gemaakt worden en er mag slechts op locatie worden gefilmd zonder rekwisieten te gebruiken. Zelf maakt hij volgens dit procédé THE IDIOTS, een film over een commune met losgeslagen jongeren die doen alsof ze zwakbegaafd zijn. Mede dankzij deze geruchtmakende productie schopt de Dogma-stijl het tot een modegril die tot op de dag van vandaag andere filmmakers beïnvloedt.

Zelf blijkt Von Trier trouwens niet bepaald dogmatisch, want in 2000 maakt hij de musical DANCER IN THE DARK – vol trucages en scènes die met tientallen camera’s tegelijk geschoten zijn. Speciaal voor deze film brengt hij het opzienbarende zangduo Catherine Deneuve en Björk op het doek. De laatste wordt tijdens de opnamen echter zó tot wanhoop gedreven door de regisseur dat ze bezweert nooit meer een film te zullen maken.

Met DOGVILLE slaat Von Trier in 2003 weer een totaal andere richting in en veegt hij de vloer aan met de Amerikaanse samenleving en met de manier van filmmaken in Hollywood. Dat levert hem in mei bij de première in Cannes zowel applaus als hoon op. Von Trier wordt er bestempeld als enfant terrible, querulant, provocateur, genie, etcetera. Maar hoe dan ook, DOGVILLE is een unieke film van iemand die zich van niemand iets aantrekt. Voor de filmwereld is dat zonder meer een zegen.

denemarken | 1956 | IMDB | printversie


 

nieuwste reviews




Arthur’s Filmblik bevat uitgebreide recensies en korte beschrijvingen van filmhuisfilms.
Alle artikelen zijn geschreven voor de Goudsche Courant of voor het programmaboekje en de website van Filmhuis Gouda.

TV-tips van cinema.nl


vandaag: